Rechercheur Jason Bruurs (34)

was, tot voor kort, een succesvolle diender. Het dienstverband is beëindigd omdat hij in zijn vrije tijd joints rookt.

Jason deed zijn recherchewerk tot volle tevredenheid en solliciteerde naar de ZwaCri (zware criminaliteit). Het veiligheidsonderzoek van de AIVD zou geen probleem zijn geweest, als Jason niet eerlijk was geweest. Maar omdat Jason wel eerlijk was en op een desbetreffende vraag antwoordde dat hij in zijn vrije tijd regelmatig een joint rookt, zou hij uiteindelijk ontslag krijgen. Tenminste als hij niet onmiddellijk definitief zou stoppen. Dat laatste kon hij niet garanderen. Hij hield er rekening toch nog wel joints te blijven roken.

Hij hield om die reden de eer aan zich zelf. Inmiddels zit hij thuis. De samenleving moet het doen zonder zijn zinvolle politiewerk. Een uitwas van het drugsverbod in Nederland. Met dank aan de politieke partijen die dit onzinnige beleid in stand houden.

Jason, die ook jaren in Amerika heeft gewoond heeft het drugsgebruik meegemaakt in een land waar het allemaal nog strenger verboden is. Hij is getuige geweest van wat het gevolg is van extreme straffen op drugsbezit en het drugsgebruik. Er werd daar niet minder gebruikt en de "kick" was hoger. Voor een deel van de populatie precies de reden om het te gebruiken. Bovendien plaatst dat repressieve beleid gebruikers in het criminele hoekje waardoor de drempel naar verder crimineel gedrag nog lager wordt.

Hieronder zijn verhaal:

Ik ben in 2001 begonnen bij de politie. Net zoals ik mijn sociale alcohol gebruik geen onderwerp heb gemaakt binnen mijn sollicitatie procedure, heb ik ook niet gesproken over mijn gebruik van marihuana. Hier werd ook niet naar gevraagd. Later bleek ook dat het gebruik van marihuana door politiemensen destijds gedoogd werd.
Ik startte een prachtige carrière die al heel snel leidde tot recherche taken. Ik werd gelabeld voor TGO's en ook daar denk ik mijn strepen verdiend te hebben. Ik kreeg steeds meer verantwoordelijkheid en merkte hoe ik daadwerkelijke invloed kon hebben op de leefbaarheid van onze samenleving. Ik was een goede en trotse rechercheur en er werd mij een kans geboden om verder te solliciteren naar de afdeling zware criminaliteit van de regionale recherche. Tijdens mijn hele carrière, ook voor de politie, heeft niemand mij te kennen gegeven dat men vermoedde dat ik softdrugs gebruikte. Ik deed dit natuurlijk ook enkel in mijn vrije tijd en wil daarbij aangeven dat de effecten van marihuana, in mijn persoon, veel minder zijn dan de effecten van alcohol.

Kort gezegd, ik ging elke dag zonder problemen weer fris en fruitig aan het werk.
Ik solliciteerde op de functie rechercheur zware criminaliteit en zowel ik als de sollicitatie commissie waren positief. Daarna ging het AIVD-veiligheidsonderzoek van start.

En tja, men zegt dat eerlijkheid beloond wordt, doch heeft dat in mijn geval geleid tot werkeloosheid.
Ik werd voor de eerste keer gevraagd naar eventueel softdrugsgebruik waarbij ik eerlijk mijn verhaal gedaan heb. De AIVD kwam na 7 maanden tot een voornemen om mij geen bericht 'van geen bezwaar' te geven en waarbij gesteld werd dat zelfs het werk bij de politie voor mij niet was weg gelegd. Zij stelden dat mijn gebruik niet te verenigen was met het werk in een vertrouwensfunctie daar ik, omdat de achterdeur van de coffeeshop nog steeds illegaal is, ik in aanraking kom met criminelen die ik mogelijk zou moeten onderzoeken in een later stadium. Tevens zou ik, omdat ik nooit openlijk gesproken had over mijn drugsgebruik bij de politie, door criminelen te beïnvloeden zijn in mijn handelen bij de politie.

Ik reageerde op het voornemen van de AIVD door binnen de politie bekend te maken dat ik softdrugs gebruikt had, zodat enige beïnvloeding van criminelen niet mogelijk zou zijn. Ook reageerde ik door het gebruik van softdrugs te doen stoppen en aan te geven dat ik rekening had gehouden met naamsbekendheid door ver buiten de regio mijn jointje aan te schaffen.

De opmerking m.b.t. het stoppen met het gebruik bleek echter iets te voorbarig. Mijn jarenlang
gebruik maakte mij snel duidelijk dat ik er niet zo makkelijk van af kon blijven. Een paar weken nadat ik de brief aan de AIVD en het politiekorps had verstuurd, rookte ik met tranen in mijn ogen mijn eerste joint weer. Ook dit maakte ik bekend bij het korps en ik kreeg als reactie dat ik kon ontslag nemen of een afkicktraject volgen, waarbij ik bij enige terugval in het gebruik van marihuana een disciplinair onderzoek kon verwachten.

Omdat ik er zelf ernstig rekening mee hield dat ik er niet af kon blijven zou een strafontslag het gevolg zijn. Ik hield de eer aan mij zelf en diende mijn ontslag in.

Deze is eervol verleend tot spijt van alle partijen (korps Kennemerland).

Ik ben nu 3 maanden verder en zit werkeloos thuis. De staat heeft in mij riant geïnvesteerd en heeft een product gecreëerd waar onze samenleving iets aan had.

Ik sta nu op in de morgen met het gevoel dat de kwaliteiten die ik bezit dankzij de politie, niet meer tot zijn recht komen. Mijn gevoel om iets te kunnen betekenen binnen onze maatschappij, is mij afgenomen in verband met het feit dat ik in een land woon dat onduidelijk is in zijn wetgeving.
Van zo'n 600.000 inwoners wordt het roken van een joint gedoogd. Ik word er op af gerekend.

Is het niet mogelijk dat een politieagent, officier, rechter of ander persoon in een vertrouwensfunctie in ons land misschien een keer in Nederland een dergelijke winkel in loopt en een joint aanschaft? Of misschien gewoon (zelfs een keer per ongeluk) een coffeeshop binnen loopt om naar de wc te gaan? Geeft de aanwezigheid van dergelijke winkels in ons land niet al aan wat de rechtsnorm is m.b.t. de handel van softdrugs? Hoe kan je de verkoop van iets toe staan maar de productie en levering niet? Heeft de staat niet 450 miljoen belasting geïnd vorig jaar op de verkoop die voortkomt uit illegale praktijken, maar dat mag wel?

Als we niet gaan legaliseren, wanneer gaan we de slijterij aanpakken die echt waar, ik kan het weten, verantwoordelijk is voor veel meer ellende.

We kunnen bepaald menselijk gedrag niet uitbannen. Kijk maar naar de Amerikaanse prohibition waar men alcohol illegaal had gemaakt. Het is gedrag, net als koffie, computerspelletjes, zaterdag ochtend krant, biljarten,sporten, seks. Alles wat we leuk vinden en waar we ons goed bij
voelen willen we vaker ervaren. Daar hebben we ook geld voor over.

Uiteraard hoop ik dat we snel de boel legaliseren in Nederland zodat ik weer kan gaan doen waar ik goed in ben, namelijk boeven vangen.

Ik hoop dat mijn verhaal kan helpen in de wens naar een helder en geliberaliseerd drugsbeleid in Nederland.

Wil je contact met Jason: e-mail Dit e-mailadres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken