Psychiater en bestuurslid van de Stichting Drugsbeleid, Freek Polak, meldde zich te hebben opgewonden over het ontslag van rechercheur Jason.

Hij gaf aan over het onderwerp op 14 juni 2003 in Het Parool al een stukje te hebben geschreven.

Hieronder nemen we die tekst integraal op:

In Nederland mag iedereen drugs gebruiken..................

Het is demoraliserend om jaar in jaar uit een groot deel van je tijd aan een zinloze jacht op drugs en drugsgebruikers te moeten besteden. En als ze op een verjaardagsfeestje vertellen dat ze politie-agent zijn worden ze ofwel uitgelachen, of aangesproken op alle misdaden die niet worden opgelost.

Net als veel andere gezonde jonge mensen zijn agenten geïnteresseerd in drugs. Er is niets vreemds aan de hand wanneer blijkt dat een aantal van hen in hun vrije tijd een of andere drug gebruikt, ook al is (het bezit van) dat roesmiddel officieel verboden. Net als veel andere gezonde jonge mensen weten agenten niet alleen dat verboden roesmiddelen aangename effecten kunnen hebben, maar ook dat het met de schadelijke effecten meestal meevalt en dat het verbod allang zou zijn opgeheven als dat van de Amerikanen zou mogen.

Op de verjaardagsfeestjes die ik al even noemde, kunnen anderen een jointje opsteken, een dosis paddo nemen of een tabletje amfetamine, maar agenten mogen dat niet. Voor het simpele gebruik van illegale roesmiddelen wordt in Nederland niemand meer gestraft, behalve sportlieden die worden betrapt bij dopingcontroles, en politie-agenten. Waarom is dat eigenlijk?

De volgende argumenten heb ik gezien. Het voorbeeld wordt gegeven van een agent die onder diensttijd zo sterk onder invloed was dat hij niet in staat was zijn werk te doen. Dit is geen goed argument. Je mag ook niet dronken op je werk komen. Het gaat om gebruik buiten diensttijd.

Het zou kunnen gebeuren dat een agent de ene dag bij iemand een voorraadje xtc koopt, en dat hij die persoon de volgende dag moet arresteren. Zo komt de uitvoering van het werk onder druk te staan. In het algemeen geldt voor agenten dat ze tijdens hun werk op een vervelende manier in contact kunnen komen met bekenden, maar er zit wel iets in dit argument. Het is beter wanneer agenten niet zelf illegale roesmiddelen inslaan.

Bij elkaar is er onvoldoende reden om de vrijheid van drugsgebruik die Nederlandse burgers hebben verworven aan politie-agenten te onthouden, te meer omdat zij in hun werk al zoveel te lijden hebben onder het falende drugsbeleid.

Joan de Wijkerslooth schreef eind mei dat het een vergissing is te denken dat door drugslegalisering de werkdruk van justitie en politie zal verminderen. Nu besteden ze een groot deel van hun tijd aan drugszaken, en wij moeten op last van de super-PG geloven dat het niets zal uitmaken wanneer de drugshandel wettelijk wordt geregeld? Is dat niet een belediging van de mensen die op de werkvloer dagelijks die zogenaamde strijd tegen de drugs moeten uitvoeren? Overal blijven zaken liggen, er zijn te weinig cellen, te weinig agenten, te weinig rechters, de officieren van justitie verliezen met grote regelmaat belangrijke zaken tegen witteboordcriminelen, ze vallen met 700 man een woonwagenkamp binnen op zoek naar wietkwekerijen – maar het zou geen verschil maken wanneer de politie niet meer achter de drugs aan hoeft?

Ik vind dat de overheid zich schuldig maakt aan onbehoorlijk bestuur. Jaar in, jaar uit wordt een beleid voortgezet waarvan bekend is dat het schadelijk is. Terwijl een niet onbelangrijke groep burgers min of meer regelmatig en zonder enig probleem drugs gebruikt, kan een agent die buiten dienst éen keer drugs gebruikt worden ontslagen. Het is maar één van de vele absurditeiten in het drugsbeleid, maar ik vind het schandalig.

Freek Polak