Zijn politici dom of sluw en gemeen?

Criminogeen?

Onlangs hield ik een inleiding op een debat van lijsttrekkers in de lokale politiek, voorafgaande aan de gemeenteraadsverkiezingen.

Ik hield de aanwezigen enkele uitspraken voor van de vooraanstaande wetenschapper Albert Einstein en concludeerde dat politici die willens en wetens vasthouden aan het drugsverbod dus dom zijn.

Ik stelde vast dat het debat alleen maar zin zou hebben als de deelnemers zich 'vrij' in hun geest zouden kunnen voelen om de argumenten van de ander tot zich te nemen en te wegen. Niet dogmatisch vasthouden dus aan de partijlijn, maar vooral ook zelf willen denken.

Maar, had ik naast 'dom' ook de mogelijkheid van 'sluw en gemeen' moeten noemen?

Natuurlijk, maar voor dat moment vond ik 'dom' eigenlijk wel genoeg.

Het debat dat daarop volgde gaf een voorspelbare uitkomst te zien. De lijsttrekkers van PvdA, D'66, GroenLinks, SP en VVD gaven allemaal goed beargumenteerd hun standpunt weer en gingen in op de standpunten/argumenten van de anderen. De lijsttrekker van de VVD deed het verrassend goed als je bedenkt dat hij nu juist te maken heeft met de gesel van VVD-Kamerlid Teeven die, weinig liberaal, alle drugs via een verbod wil treffen. Law and order dus.

De vertegenwoordigers van CDA en Christen Unie deden het voorspelde. Via een onjuiste voorstelling van zaken, zaken uit hun verband trekken en vergelijkingen die kant noch wal raakten hielden ze stug vast aan de partijlijn. Niet vrij in hun denken dus en argumenten hadden geen invloed. De vertegenwoordiger van de CU was desondanks wel creatief in zijn redeneringen.

Het is dus tijd, nu de verkiezingen voor een nieuwe Tweede Kamer niet in 2011, maar op 9 juni 2010 plaatsvinden, om de elementen 'dom' versus 'sluw en gemeen' nog maar eens goed neer te zetten.

Eerst dus Albert Einstein nog maar eens aan het woord. Hij verbleef in het begin van de jaren '20 van de vorige eeuw enige tijd in de USA (voordat hij zich er in '33 definitief zou vestigen ivm het nazisme) en was getuige van de prohibitie, het verbod op de productie, handel en gebruik van alcohol. De gevolgen met een gigantische criminaliteit, moord en doodslag, corruptie. drankmisbruik bleven niet onopgemerkt. Albert Einstein zei er het volgende over:

„The prestige of government has undoubtedly been lowered considerably by the Prohibition law. For nothing is more destructive of respect for the government and the law of the land than passing laws which cannot be enforced. It is an open secret that the dangerous increase of crime in this country is closely connected with this."

(Albert Einstein, "My First Impression of the U.S.A.", 1921) 

Albert Einstein zei meer, bijvoorbeeld dat het dom is om iets te herhalen als je weet dat het niet werkt en hoopt dat het misschien ooit bij toeval wel zal werken.

Een figuur als Einstein kennen we niet meer. Maar veel wetenschappers denken er ten aanzien van het drugsverbod precies eender over. En dat is volkomen terecht.

Zijn beide uitspraken kunnen probleemloos worden toegepast op het verbod op drugs en de vervolging die daaruit voortvloeit. Het helpt niets bij de het tegengaan van drugsgebruik, althans daar zijn geen aanvaardbare bewijzen voor, terwijl de keerzijde is dat we desalniettemin de bevolking continu opzadelen met een hoge criminaliteit, die is gekoppeld aan de illegale productie en handel in de verschillende drugs. Het van de straat halen van de ene crimineel maakt slechts ruimte voor de geboorte van een nieuwe. De economische wetten zijn onverbiddelijk. Dat is al decennia zo.

Verantwoordelijke politici zouden zich dus de vraag moeten stellen of het blijven herhalen en opvoeren van de jacht op drugscriminelen, drugs en alle bijbehorende criminaliteit wel zinvol is.

Wat levert het nu precies op. Wat wil je als politicus?

Geen of minder drugsgebruik?

Laat ik voorop stellen dat iedereen vrij is in zijn opvatting over drugsgebruik. Als iemand meent dat het aan te raden is geen drugs te gebruiken, om welke reden dan ook, is dat een te respecteren opvatting. Het tegenovergestelde eveneens. Alle politici hebben dat recht dus eveneens.

De problemen ontstaan pas op het moment dat politici, die tegen drugsgebruik zijn, hun doel willen bereiken met een verbod op het gebruik, de productie of de handel.

Als één ding zeker is, dan is het dat een verbod op drugsproductie, drugshandel en/of drugsgebruik helemaal niet helpt. We kunnen dat objectief vaststellen.

Een politicus die dat echter als remedie toch blijft handhaven en daarmee de samenleving opzadelt met veel overlast, heel veel criminaliteit veroorzaakt met alles dat daarbij hoort, inclusief het opzadelen van een politie en rechtelijk apparaat in een strijd dat geen zinvol doel kan bereiken, is in de ogen van Albert Einstein 'dom'.

Maar, zijn politici wel zo dom? Of is het iets anders. Is het dogma van de partij(politiek) of de achterliggende cultuur zo dominant dat de prijs van de samenleving hen helemaal niet interesseert.

Is het de zucht naar macht? Want gebruik maken van een door je zelf gecreëerde angst voor drugs en de 'gerechtvaardigde strijd' tegen door je zelf opgeroepen criminaliteit lijkt te werken als een soort perpetuum mobile. Altijd op jacht naar meer stemmen en het doel heiligt de middelen. Meer stemmen is meer macht. In het zadel blijven zitten.

Ga als politicus of partij maar eens uitleggen dat je jarenlang het verkeerde verhaal hebt verteld.

Dat je ook weet dat de criminalisering niet helpt. Dat je er jaarlijks miljarden aan belastinggeld in gepompt hebt, zonder enig succes. Zou je dat vergeven worden?

De samenleving is immers decennia lang ten onrechte een beeld voorgehouden van alle gevaren.

Niet dat het gebruik van drugs volledig zonder gevaar is. Maar je kunt het ook overdrijven. En dat gebeurt. Als je dat maar permanent doet creëer je je eigen 'gevaarlijke' waarheid. Onder de bevolking zijn niet zoveel mensen die dat zelf analyseren en daar consequenties uit trekken. Men laat het graag aan de politici over, juist bij de partijen met een gelovige of conservatieve achtergrond. Volgzaamheid staat bovenaan. Vrijheid van denken ontbreekt. Politici maken daar in het drugsvraagstuk maar al te graag misbruik van.

Als dat gebeurt, en het is een feit dat het gebeurt (CDA-CU-SGP, PVV en TON), zijn die politici in te delen in de categorie:

onbetrouwbaar, niet integer, misbruik makend van de goedheid en goed gelovigheid van volgelingen.

Zij zijn sluw en gemeen.

Zij bevorderen de misdaad (de helft van alle criminaliteit in Nederland).

Zij zijn criminogeen. Willens en wetens!